werksessie MRI veiligheid

Intervisiesessies MRI Veiligheid Symposium 2018

Nieuws

Intervisiesessies MRI Veiligheid Symposium 2018

Lianne Loeffen, Management consultant Healthcare

In evaluaties van eerdere edities van het MRI Veiligheid Symposium kwam vaak naar voren dat deelnemers behoefte hadden aan het uitwisselen van ervaringen en werkwijzen met MRI-collega’s uit andere zorginstellingen. Dit jaar mocht het MRI Veiligheid Symposium 2018 deelnemers uit ruim 45 verschillende zorginstellingen welkom heten; een uitgelezen moment om deze kennisuitwisseling te faciliteren in de vorm van intervisiesessies.
Onder leiding van ervaringsdeskundigen op het gebied van MRI werd er in groepen over een casus gesproken waarin een student een non-MRI-safe infuuspaal de scanruimte in had gereden, die vervolgens – gelukkig zonder iemand te verwonden – in de scanner terechtkwam. Wat was hier nu fout gegaan? En hoe zou je dit kunnen voorkomen?

Gedurende de sessies bleek dat er een hoop vragen leven onder de deelnemers als het gaat om MRI veiligheid, of iemand nu al 20 jaar werkzaam was binnen MRI, of pas drie maanden geleden voor het eerst op de MRI ging werken. Want wat ís nu eigenlijk de beste manier om zo veilig mogelijk te werken?
Is dat het gebruik van MRI-safe infuuspalen met de juiste bestickering? Of is dit alleen maar verwarrend voor medewerkers die sporadisch patiënten naar de MRI begeleiden, en is het beter om geen enkele infuuspaal in de buurt te laten? Zo bleek één zorginstelling gebruik te maken van haakjes waar het infuus aan gehangen kan worden, waardoor er nooit een infuuspaal de scanruimte in hoeft. De meningen waren zeer verdeeld en de verschillen tussen zorginstellingen zijn groot.

Een ander onderwerp dat veelvuldig ter sprake kwam in de discussies was de grote zorg over het alleen werken tijdens pauzes of avonddiensten. Op deze momenten kan een noodsituatie bijzonder gevaarlijk zijn voor zowel patiënt als medewerker, zeker als er geen adequate noodknoppen of alarmsystemen aanwezig zijn. De verantwoordelijkheid bij (eventuele) incidenten wordt nadrukkelijk gevoeld op de schouders van de MRI-laboranten. Verschillende deelnemers gaven dan ook aan bezig te zijn met het opzetten van MRI veiligheidsbeleid binnen hun eigen zorginstelling om de kans op incidenten zo klein mogelijk te maken en houden. Helaas blijkt echter dat zij vaak tegen obstakels aanlopen in dit proces zoals het gebrek aan beschikbaar gestelde tijd en geld. Mede hierdoor is de behoefte aan onderlinge samenwerking en kennisuitwisseling tussen zorginstellingen groot: waarom zou iedereen het wiel opnieuw moeten uitvinden?